BREAKING NEWS

The well-known journalist is contacted LIVE on the show by Florenc Çapja, here is what he says about Nuredin Dumanin

The well-known journalist is contacted LIVE on the show by Florenc Çapja,
x
BREAKING NEWS

"Those who have not been caught are the most syndicated names", Artan Hoxha reveals details from the SPAK operation: Crime bosses with a large budget, have informants within the system in the police and ...

"Those who have not been caught are the most syndicated names", Artan
x
BREAKING NEWS

They killed him ?! Artan Hoxha detonates "BOMB": Talo Çela may not be seen again after Duman's arrest

They killed him ?! Artan Hoxha detonates "BOMB": Talo Çela may
x
BREAKING NEWS

Artan Hoxha reveals the name of the person who would be executed by Nuredin Dumani the day he was injured: We do not have to keep it a secret

Artan Hoxha reveals the name of the person who would be executed by Nuredin
x
BREAKING NEWS

"There was a woman and two small children in the room", Dumani confesses the failed robbery in Talo Çela's house: We went for 500 thousand euros but we only got ...

"There was a woman and two small children in the room", Dumani
x
BREAKING NEWS

Klodiana Lala reveals what Nuredin Dumani benefits from the evidence that shook the criminal world: This is just a starting point

Klodiana Lala reveals what Nuredin Dumani benefits from the evidence that shook
x
BREAKING NEWS

SPAK reveals Nuredin Duman's right arm, committed crimes together (Name)

SPAK reveals Nuredin Duman's right arm, committed crimes together (Name)
x
BREAKING NEWS

What does the 'Golden Bullet' mean? Artan Hoxha deciphers the code name of the operation that destroyed eight criminal groups

What does the 'Golden Bullet' mean? Artan Hoxha deciphers the code
x

Opinion / Editorial

Society and the crisis of “social authority” institutions…

Society and the crisis of “social authority” institutions…

Albanian society is now in the most intense phase of overcoming the internal crisis, which is related to the special nature of the intensive developments of postmodern life and the synchronized emergence of its most complex and controversial phenomena. Things that are natural and understandable, but also anomalies that come from the endemic lack of structured and compact action of educational institutions and civic formation. The life of society has been put under pressure and has been cited by phenomena such as violence, domestic crime, eccentric social behaviors, rising levels of anomie and social disorders, severe manifestations of incest and pedophilia, the spread of minor crime, theft and corruption , as well as many other accompanying social phenomena. All of these have become serious, dynamic and disturbing social anomalies.

This situation can be measured and verified with many indicators displayed in empirical life, but also structural, cultural, social and individual. This crisis in my opinion stems from facts, which being still at the crossroads of socio-cultural transition, are understandable, but are not entirely justifiable. Nor as quantity, quality or typology. If we look at these problems with a broader social perspective, they are obviously related to a complex of historical, cultural, current factors related to the weakening of the strength of educational institutions, civic formation, the state and of moral security. The weakening of which has brought the obvious situation, that of the emergence of the "crisis of authority" in today's social life.

There are some institutions of a social nature, very important for the regulation of the existential educational stability of the society, which are shocked to critical levels, which have brought that typical situation, which the former President of France Nicolas Sarkozy rightly synthesizes with the phrase "crisis of authority" and considers it nominally as a social phenomenon of the emergence in society of the situation of "flagrant insufficiency of authority". A very widespread social situation with consequences in today's French, American or Albanian societies. Undoubtedly, even in our country, the endemic crisis of "institutions of authority" is one of the most general factors in determining intense anomalies in today's social life.

Nga analiza dhe studimi i situatës në shoqërinë shqiptare, sipas mendimit tim, kriza dhe pamjaftueshmëria e kushteve për “autoritet normal”, sot është në kulmin historik të saj. Kriza e shoqërisë shqiptare ka plot faktorë historikë e materialë, kulturorë e tradicionalë. Por mendoj se duke i diagnostikuar shkaqet, është me rëndësi të evidentohet e vërteta kryesore, se shkaku themelor i kësaj krize sociale, lidhet me krizën e disa institucioneve dhe autoriteteve kryesore. Të cilat duke qenë në krizën e tyre të identitetit dhe funksionalitetit, janë ndër shkaqet bazë të “tronditjes sizmike” dhe shqetësimeve individuale të njerëzve në shoqëri. Të gjithë e kuptojnë se këto autoritete që sot po përjetojnë krizën e tyre serioze, ekzistencialisht të thellë, dhe kjo është situate që determinon dëshpërime të thella sociale dhe impakte shqetësuese e destabilizuese në situatën e përgjithshme sociale të shoqërisë shqiptare. Tre institucionet që janë në “krizë autoriteti” dhe funksionaliteti sipas Sarkozisë janë dobësimi i rolit të familjes, tronditja e autoritetit të institucionit të shkollës, dhe “zbutja” e rolit të shtetit.

Familja shqiptare në procesin e riorientimit demokratik të strukturës dhe funksioneve të saj, ndikuar nga presioni horizontal demokratizues ka filluar të shfaqë ruptura edukative, bjerrje të autoritetit brenda strukturës së saj, mbi fëmijët dhe pjesëtarët e tjerë. Në vend të përmirësimit të qëllimeve dhe funksionalitetit, autoriteti dhe “Kushtetuta” e brendshme e familjes shqiptare është dëmtuar. Për pasojë po shfaqen “vakuume” të bujshme të kalimit nga edukata tradicionaliste dhe paternaliste, drejt një “boshllëku edukativ”, liberalizmi dhe mungese të përgjegjësisë prindërore dhe bashkëshortore, e shoqëruar kjo me idenë e një lloj “teknoprofecie” mbi edukimin linear, përmes ndikimeve të teknologjisë digjitale në mënyrë spontane dhe pa nevojën e ndërhyrjeve sistemike dhe ndikimit permanent edukativ prindëror. Kjo ka cënuar autoritetin e familjes, kuotat e nevojshme të prindërimit, dhe peshën e familjes si “entiteti më i fuqishëm i të gjitha entiteteve që ngrihen mbi individin”.

Dobësimi i autoritetit të familjes ka cenuar atë vlerë të madhe sikurse ka qenë dhe duhet të jetë “cipa emocionale” e familjes shqiptare, marrëveshja sociale e përgjegjësisë prindërore për edukimin e fëmijëve të tyre. Padyshim, ishte e kuptueshme që në rrjedhat e transformimeve dhe tranzicionit edhe familja është kapur nga “virusi social” i familjes perëndimore, në të cilën njerëzit filluan t’i reduktojnë detyrimet, “mbingarkesat edukative” dhe përgjegjësitë ndaj familjes dhe fëmijëve, në emër të kërkesave dhe synimeve të personalizuara individuale për karrierë personale, vetpërmbushje e kënaqësi individuale. Mungesa e autoritetit familjar ka gjithnjë rrezikun që ta shndërrojë atë në një “guaskë edukative bosh”, duke e zhveshur nga “stenografia e normave” që sigurojnë funksionin, standardet dhe rregullat edukative të familjes, duke i cenuar asaj statusin e domosdoshëm të “familjes etike” me përgjegjësi edukative, duke e katandisur situatën e një familjeje të shpërbërë, pa autoritetin e nevojshëm e të domosdoshëm.

Institucioni i dytë që po kalon nëpër dallgët e krizës së autoritetit është shkolla, e cila është duke pësuar goditjet e dallgëve të edukatës paternaliste, duke e bërë edukimin në shkollë një proces të vështirë, të ndërlikuar, problematik. Ajo është bërë një vatër konfliktesh të zgjeruara midis mësuesit dhe nxënësit, me shfaqje të sjelljeve agresive buliste, me mungesa të theksuara të komunikimit, që kanë të bëjnë me problemet që cenojnë figurën integritetin dhe autoritetin e mësuesit por dhe disponibilitetin e dobët edukativ të nxënësve.

Procesi i diagnostikimit pedagogjik dhe intervenimi kompakt edukativ i mësuesit dhe nxënësit, është bërë tejet delikat e antinomik. Dobësimi i “pushtetit disiplinor” të shkollës, është një nga arsyet madhore të cenimit të autoritetit të këtij institucioni me shumë rëndësi për formimin dhe sigurinë morale e formimin qytetar të fëmijëve tanë. Ky komponent është determinant në shfaqjet e jetës së zbrazur, qëndrimeve vanitoze të të rinjve në shkollë dhe faktor për zgjerimin e shfaqjeve të “sëmundjeve të pasionit” tek të rinjtë sikurse janë përdorimi i zgjeruar i drogës, alkoolit apo shthurjes së disiplinës së seksualitetit moshor.

Në këtë trinom të institucioneve që për autoritetin e tyre jo të plotë apo të cenuar dhe që kanë ndikime të zgjeruara në situatat e anomisë dhe çrregullimeve sociale, është padyshim edhe shteti, si institucion me rëndësi. Me funksione ligjore, autoritet juridik por dhe me “fuqi edukative” në të njëjtën kohë. Nuk është fjala për të risjellë mendërisht dhe fizikisht shtetin e dikurshëm. As atë totalitar por as atë supersocial, që ka përgjegjësi sociale për shoqërinë dhe individin, duke e “shoqëruar” atë prej dore që “nga djepi deri në varr”. Jo është fjala për shtetin që duhet të ketë autoritetin e plotë të institucioneve të tij ligjzbatuese, detyruese dhe harmonizuese. Qytetarët janë në të drejtën e tyre, kur kërkojnë një kuptim të plotë e të drejtë të rolit të shtetit në shoqëri. Sidomos kur është fjala për zbatimin pa lëkundje të autoritetit të shteti përballë krimit, korrupsionit, dhunës, shkeljeve të të drejtave të njeriut, etj.

Unë besoj se situata është e tillë, kur kërkesa e shqiptarëve për “autoritet” dhe forcimin e institucioneve të autoritetit sikurse janë familja, shkolla dhe shteti është tejet obligative, në kulmet e veta të shqetësimit social madhor. Tani janë të qarta dobësitë, ambiguitetet, të çarat në sistemin e institucioneve të autoritetit në shoqërinë tonë. Për pasojë duket se “kriza e autoritetit” është një nga tiparet e krizës që ka mbërthyer shoqërinë tonë, e cila është gjithashtu e lidhur dhe ndikuese në mungesën e besimit tek njerëzit tanë për të ardhmen e tyre. Sociologët mendojnë se kjo është situatë kur në shoqëri shfaqen shenja të sigurta të kaosit.

Mungesa e një strukturimi të qartë të këtyre institucioneve me rëndësi të shoqërisë, zgjerimi i sjelljeve kaotike e ekscentrike të njerëzve janë të lidhura me këto institucione të “autoritetit social”, dhe që pengojnë krijimin konsensual të atyre vlerave themelore me të cilat mund të ndërtojmë kulturën qytetare dhe sjelljet tona të përgjegjshme sociale. Kriza e autoritetit të familjes, shkollës, shtetit është e lidhur në mënyrë të padiskutueshme edhe me lidershipet që drejtojnë ato, sikurse janë prindërit në familje, mësuesit në shkollë dhe politikanët profesionistë, shtetarët menaxherë të institucioneve të shtetit. Përgjithësisht, në këto tre dekada ka pasur shumë lëvizje dhe tentativa për lidershipe sa më adekuate dhe autoritare në këto institucione të disiplinës, edukimit dhe sigurisë morale, por nuk kemi arritur të prodhojmë atë tipologji lideri që i duhet drejtimit koherent dhe me kompetencë të familjes, shkollës dhe shtetit…